Dagverslag Tour van Jos Briels

Soms ontstaan er leuke onverwachte dingen in de Obesitas Cycling Tour. Een van de renners nl. Jos Briels schrijft iedere dag zijn belevingen op. Leuk om de gedachten en bevindingen vanuit de ploeg zelf te lezen. Lees het hier!

Afsluitend verslag ‘Obesitas Cycling Tour':
zaterdag 19 april

Finish……back home. This will be the last day of our tour from Paris to Roggel. Mixed emotions go through my mind. In the late evening enough money was donated to shave my legs, we wanted at least €250, and we have already more than that!! In the evening and during the night, thoughts ruled my mind. Tomorrow will be my last day with my guys, with whom I have experienced feelings I never had. Fear, happiness and joy about the things I we had in the past week. I did drink a couple glasses of white wine on a party which we were invited, bud at the same time I was thinking that I had to control my selves, because the wine tasted wonderful. We managed to get back to the hotel at midnight. Had some coffee with my roommate and looked again to all the reactions to my column. We did have a short chat and got to sleep. In the morning we woke up at 6:30. I had a wonderful feeling in my body, this is the day I’ll be back home with my guys, not knowing what would happen that day…..

Het einde nadert, dit is de laatste dag van de tour van Parijs naar Roggel. Er gaan gemengde gevoelens door mijn hoofd. Gisteravond was er al voldoende geld gedoneerd om mijn benen kaal te scheren. Op z’n minst €250 moest het opbrengen, en we hadden al meer binnen! We zijn met een paar man naar een feestje geweest in Maastricht, waar een goede vriend van Ruud 40 werd. Daar hebben ze mijn benen geschoren. Ik moet zeggen dat die dames dat netjes deden, zelf na het scheren werden mijn benen even ingesmeerd. Ik heb een paar glazen witte zijn gedronken. Het was zo gezellig dat ik mijn kop erbij moest houden zodat ik niet teveel dronk, want die wijn was best lekker.We waren gelukkig tegen middernacht weer terug in het hotel. Op de kamer hebben we nog eerst koffie gedronken, en ik keek nog even naar de reacties op mijn column. We hebben nog even wat met elkaar zitten praten en zijn in slaap gevallen. Om half 7 werden we wakker en ik had een heerlijk gevoel in mijn lijf. Dit is de dag dat ik aan zal komen in Roggel, thuis daar waar we naar toe wilden met z’n allen! Niet wetend wat me nog kon verrassen op deze dag.
Het weer was goed, al was het koud, het kon me niks schelen. Ik wilde maar één ding, aankomen in La Rochelle, gewoon ons eigen Roggel! We gingen naar beneden voor ons ontbijt. Zo’n buffet kijkt je dan aan met vragende ogen, eet zoveel je kunt, maar daar ben ik niet ingetrapt. Het advies van Roy Curvers en zijn fysio’s volg ik al de hele week. Ik weet mijn ontbijt te beperken tot dat wat goed is voor mijn lijf.
Goed bezig denk ik in mijn kop.Terug naar boven, aankleden en weer naar beneden. Djuu dat voelt koud aan vanmorgen! Half 10 moeten we vertrekken, omdat we anders waarschijnlijk te laat komen. Dat juist ik dat nu denk, is wel typerend.
We komen er wel vandaag, denk ik bij mezelf. Of zoals alleen Ed dat kan zeggen, “ik kom thuis al moet ik op een driewieler gaan!”. Dat blijft echt een held!

Gas erop dan, we vertrekken richting België, koude wind in mijn gezicht, en het deert me echt niet, dat overwin ik ook wel, denk ik in mijn eigen. Deze route hebben we al eens gehad. Er wordt stevig doorgetrapt door de Patrick, Ruudje en Df voorop. Het voelt goed en het gaat voortreffelijk! In Zutendaal worden we opgewacht door een peloton van “Team Blauw” van de politie. Dit was echt de eerste kick van de dsg. Dat dit soort ervaren renners mee willen gaan met zo’n stelletje trimmers (amateurs) als wij, denk ik dan. Allerlei gedachten gaan weer door mijn kop.
We trappen door op een tempo van 30km/h gemiddeld. Mijn god denk ik dan, moet dit echt zo hard de laatste dag?
Een flink stuk fiets ik langs een man van een jaar of 60. Ik begin wat te babbelen, ik luister graag naar mensen met levenservaring, daar kan ik altijd wat van leren. Hij is af aan het bouwen met zijn werk en is gaan fietsen. Die man werkt echt naar zijn pensioen toe, maar bereid zich er alvast op voor. Hij wil blijven fietsen. Dat houdt hem vitaal. Die heeft straks wat om handen, gaat het door mijn gedachten.
Ik kan daar nu nog niet aan denken, al zou ik het ook misschien wat rustiger aan kunnen gaan doen. Even lijkt het of ik aan het dromen ben op mijn fiets, koppie er bij Jozef, gaat het weer door mijn hoofd. Prachtig zoals ik hier nu mee fiets, lekker meegezogen door het hel peloton, in een straf tempo! Dan naderen we de grens met Nederland weer, door naar Haler. Stoppen bij de kerk, hoor ik Ruud zeggen. Fiets toch door man, denk ik dan, waarom stoppen, de trein loopt als een tierelier! Dan zie ik het, daar staat het Naers peloton!!! Met een stuk of 30 mannen en vrouwen, staan ze ons op te wachten. Wat gaaf! Op dat moment fietst er een man met bielzen naast me, die even makkelijk als ik zijn emoties laat gaan. Hoe bijzonder is dit! Jankend komen we aan bij de groep, maar we weten dat een beetje weg te poetsen achter die fantastische brillen. Rillingen gaan over mijn rug op dat moment, dit is mooi, echt mooi!
We fietsen verder met een lange slinger achter ons aan, Ruud en de buffel voorop. Dit is echt werelds, ik durf niet achterom te kijken, want ik weet dat ik dan geen weg meer kan zien door tranen die in mijn ogen staan. Met 50 renners koersen we door Limburg. Ik wordt echt naar Roggel gedreven op deze manier. We naderen Roggel en stoppen voor de één na laatste keer, waar we splitsen met het peloton dat ons begeleid heeft. Hier krijgen we gezelschap van onze ambassadeur Roy Curvers. Haha, die komt aan met een platte band, maar daar helpen we hem natuurlijk mee! Nog even snel een broodje en dan krijgt Ruud een telefoontje dat we moet vertrekken. Er schiet van alles door mijn kop. Zal het druk zijn? Ik kan er geen voorstelling van maken want ik heb het te druk met mijn eigen emoties. Dan de bocht om met de kerk in zicht………. boven mijn bril zie ik drukte in de straat voor de kroeg. Mijn god denk ik, en ik volg de mannen die voorop rijden. Ik wil nog wat zeggen tegen Ed, die mij op mijn rug klopt, maar ik krijg er geen woord meer uit. Tranen maken zich de meester over mij. Dan de laatste ronde en richting een trap waar we onderdoor moeten……..waanzinnig zoals we hier zijn binnengehaald!! Ik laat alle emotie uit mijn lijf lopen als ik stil sta en opgevangen wordt door mijn gezin. Die ontlading is niet te beschrijven, dat moet je gewoon laten gaan. Het is echt waanzinnig om dit mee te mogen maken om zo ontvangen te worden in je eigen dorp!
Even bijgekomen, merk ik de T-shirts op die de vrouwen en kids dragen, echt waanzinnig, zoals die hebben meegeleefd en dan zo staan te wachten. Er volgen toespraken en felicitaties uit alle hoeken. Ik heb moeite om het allemaal te beseffen, en laat het over me heen komen, ik geniet ervan, want dit is éénmalig dat dit zo zal zijn, een éénmalige ervaring, die mij niemand meer afneemt en die ik altijd zal koesteren…..….

ik heb tranen gehuild, tranen gelachen, we hebben dit samen als kameraden gedaan, en ik zal vannacht met een geweldig gevoel slapen gaan………………..

Iedereen, echt iedereen die hier ook maar iets in heeft betekend wil ik enorm bedanken!

Shakespeare ‘Jos’!

Dagverslag Jos Briels: Vrijdag 18 April 2014

Jos AspergesYesterday evening we enjoyed our diner in the hotel. Nice to get white asparagus (I hope you have the opportunity to taste again this year Larry). We had a lot of fun together and discussed the tour we did. Some of us have some problems with injuries at their knee. We went to bed early to get a good night rest, because the next day will have some heavy slopes to beat. We woke up early and looked through the windows. It has been raining! This makes me a bid afraid, because in one of my preparation tours I have dropped when I slipped on a railway crossing. A lot of things go through my mind, fear, tears, pain, doubts, everything………
A wonderful breakfast is made for us and makes me forget the rain. This good breakfast will give us a wonderful start this morning. I feel great this morning and have a feeling that I can beat every hill. Getting back to the room and changing clothes. Again I look outside and turn my head towards the mirror. Talking to my selves and trying to make my head empty. Than walking down, outside to put on my shoes. I can’t get that dam hill out of my mind, which we have to beat, 11% grading they told me and called it’s “The Hallembaye” Just start, and go for another day……

Obesitas Cycling Tour TourwagenGisteravond hadden we een lekker diner in ons hotel, heerlijk witte asperges, en volgens mij ook nog gezond. We hebben ook bezoek gekregen van Dennis Kierkels en Huub Vossen. Ze hebben de volgauto meegenomen. Die Huub die kan vertellen, dat is echt niet meer normaal! Die maakt van een papieren zakdoek nog een verhaal om krom van te liggen, van het lachen! Na het eten nog meer gelachen en vroeg naar bed gegaan. We hebben nog een paar aardige klimmen te gaan vang ik op. We worden vroeg wakker en kijken naar buiten. Het heeft geregend zegt Ruud. Dat beangstigt me een beetje omdat ik in een trainingsrit, ook tijdens regen, gevallen ben op een spoorwegovergang. Er gaat van alles door mijn kop, angst, tranen, pijn, twijfel, echt van alles……

Een goed ontbijt staat klaar en dat doet me de regen even vergeten, en het geeft me een goede start vanmorgen. Ik voel me echt helemaal top en heb een gevoel dat ik elke heuvel aankan! Terug naar de kamer om me om te kleden. Ruud gaat voor me de trap op en gaat naar Ed, die zijn tenue aan het aantrekken is. Hij heeft een vervelende mededeling voor hem. Het is gewoon echt beter dat hij vandaag niet start. De pijn en ontsteking in zijn knie zijn dusdanig dat het onverantwoord is om te starten. Hij moet toch ook gewoon weer werken maandag. Balen voor hem, maar het is wel verstandig.

Er gaat weer van alles door mijn hoofd over de rit van vandaag. Ruud komt terug en heeft Ed gelukkig zo ver gekregen dat hij vooralsnog niet start. Dat doet mij goed want ik heb hem letterlijk kapot zien gaan de afgelopen dagen. En dat links-links gaat gewoonweg niet lang goed. Een dag rust zal beter zijn voor hem!

Even kijk ik weer door het raam naar buiten en draai mijn hoofd naar de spiegel op de badkamer. Stom als je zo tegen jezelf staat te praten en je kop probeert leeg te maken. De trap aflopend gaat die heuvel nog steeds door mijn kop, die ik de vorige keer te voet heb moeten doen, en die een stijging heeft van 15%, hebben ze me gezegd. De Hallembaye heet ie, die naam vergeet ik niet gauw. Buiten trek ik mijn schoenen aan en kunnen we starten. Ed jankt bijna. Klote!
IMG_3046We vertrekken met zijn zessen, Dennis neemt de plek in van Ed. We rijden langs de rivier Ourthe met een gemiddelde snelheid van een 32 km/h. We razen verder. Dit is echt een geweldig gevoel weer, achter elkaar, naast elkaar, maar vooral mèt elkaar, dat geeft me weer die twinkel in mijn ogen, die mooi verscholen zitten achter mijn bril. Dan volgen een paar heuvels die ik redelijk makkelijk pak, heerlijk zo als dat gaat vandaag.
Maar dan begint het, een klim waar ik terug moet schakelen met alle mogelijke tandwielen die ik op mijn fiets heb. Stiekem dank ik de uitvinder van de derailleur. Ik verbijt me meter na meter, en ik hoor Ruud zeggen dat ik het stuur er niet vanaf moet trekken! Maak je maar geen zorgen denk ik, steeds meer afzien om boven te komen. Er komt echt geen einde aan deze klim, zelfs na iedere hoopgevende bocht gaat het weer een paar honderd meter naar boven. Ik vloek wat tegen mezelf en probeer me moed in te praten, maar het vreet echt meer en meer. Ik stap over op het “trek-duw principe” wat me eens is ingefluisterd tijdens een spinning les bij MICO. Dat is overigens niet onverdienstelijk geweest, die spinninglessen daar. Ik red het ook hier tot het einde van de klim. Bijna 6km klim aan één stuk, hoor ik navigator Pascal zeggen. Bergaf gaat het weer in een straf tempo tot aan zo’n zelfde klim, en langzaam begin ik me van alles af te vragen. Waar ben je aan begonnen Josje, gaat het door mijn kop. Ik weet dat ik als laatste boven zal komen want ik moet en kan dit niet anders dan op mijn eigen tempo. Boven ben ik echt letterlijk helemaal kapot gereden. Mijn god denk ik, en dan moet die ene ‘goeie’ nog komen!

Links onder kijk ik naar Luik, en ik weet dat het komende stuk dalend zal zijn. Van het een op het ander moment lopen verdomme weer een paar tranen onder mijn bril vandaan! echt top wat ik hier doe vind ik zelf, en niet alleen ik, waanzinnig!
Dan komen bekende beelden in zicht, ik weet dat het nu moet gaan gebeuren. Vorige keer moest ik afstappen. Nadenken Jozef, hoor ik Ruud zeggen. Man, idioot, je moest eens weten waar ik allemaal over aan het nadenken ben! Daar ligt ie, ik zie hem zelfs boven mijn bril uitsteken. Belachelijk! Het schijnt dat ze deze klim uit de Amstel Gold Race hebben gehaald. Dit wordt onze laatste klim, eentje die ik nu al bijna vervloek……schakelen gaat het door mijn kop, en ik voel de helling steiler worden. Vóór mij weer die twee enorme bielzen van Dolf, die ik langzaam kleiner zie worden, puur omdat ik langzamer ga dus. Ik roep nog tegen hem, ik haal dat niet! En tegelijk zeg ik tegen mezelf dat ik niet moet opgeven. Ruud, Ed en Dennis zijn al honderd meter verder. Denk na!
Mijn gedachten wisselen, afstappen, doorgaan, afstappen, doorgaan. Ik weet dat te vervangen door links-rechts te zeggen tegen mijn benen. En duw-trek! Bijna boven zet ik er zelfs nog een versnelling bij. Ik ga het gewoon redden, waanzinnig gewoon! Blijdschap ten top als ik bij mijn kameraden boven op die berg sta. Janken kan ik dan echt, zo mooi als dat voelt na zoveel dagen fietsen. En dan komt er nog iemand aan. Pascal rijdt al filmend met 1 hand aan het stuur omhoog. Sjezus!
IMG_2747We hebben het gered, en dan gebeurt er iets fantastisch.
Dao kumptj Ed! Wat? Dao kumptj Ed. We juichen! Wat een vent! We zijn weer compleet!

Dalend richting Maastricht gaan er meer en meer tranen onder mijn bril door, jongens dit is mooi, echt mooi, en dat neemt niemand mij meer af. Dit ga ik redden tot thuis, kan niet missen! Wederom een pittige rit gehaald vandaag, het vreet aan mijn benen, maar het tekent wellicht mijn karakter denk ik stiekem……..
In het hotel worden we gemasseerd door top masseurs! We voelen ons top fit!

Morgen nemen we Ed zeker vanaf het begin mee, om de laatste rit samen met ons te fietsen en samen als één team aan te komen in Roggel. Ik kan niet wachten. Zeker nadat ik die filmpjes heb gezien van al die fietsende kinderen. Chapeau.

DIT ALLES IS TOP! Ik durf met recht een diepe buiging te maken voor iedereen die dit mogelijk heeft gemaakt!

Dagverslag Jos Briels: Donderdag 17 april 2014

Day 6
Obesitas Cycling Tour Jos BrielsAs you all know we arrived at our hotel up hill, heavy but I managed to get to the top. The hotel looked nice and we had a nice dinner served. After dinner everyone is waiting……waiting on my report. It makes me a bid afraid, not sure how everybody would react.  When they read my report, their reactions made me even smaller! Unbelievable how people react on my story, I’m struggling to control my tears. This is wonderful how we share such moments! We went to bed about 11pm, but had some chat with my roommate, until 1.30 am.
Woke up at 6 am, thinking I have way too much time spent in bed…and checking Facebook and email, because that’s how I am, never forget my work, which is not always appreciated.  Breakfast and check-up material are already standard for starting the day. We start our tour with a nice glide downhill for 2,5 km, to follow the river for a few kilometers. Then again…..uphill for approx. 3 kilometers with a grading of 5-6%, again my legs are tested to fight against this slope…..good start!

Obesitas Cycling Tour Jos de columnistZo, gister lekker op de proef gesteld om naar boven te klimmen over 2,5 km. Het hotel is goed evenals het eten dat we kregen. Na het eten voel ik spanning, omdat ik iets heb losgelaten over mijn dagrapport. Iedereen is echt aan het wachten op dit verhaal en dat maakt me even wat kleiner. Dit had ik dus even niet verwacht. Ik zag opeens iedereen op z’n telefoon kijken en het werd stil, zo stil dat ik het er even koud van kreeg. Ik zie mannen met waterende ogen die me iets zeggen, en moet werken om mijn ogen droog te houden. Mooi gevoel geeft me dat, en ik weet dat het ieder van ons wat doet waar we mee bezig zijn. Ieder op zijn eigen manier, dat is echt het mooiste aan dit hele gebeuren. Tegen elf uur gaan we naar bed, maar ik babbel nog wat na met mijn kamerkameraad (mooi woord ). Gaat over zaken en over mensen, echt geweldig om zo eens te filosoferen. Tegen half één gaan we slapen. Word ik weer om zes uur wakker, denkend dat ik weer teveel tijd spendeer in bed. Ik kijk even op Facebook en kijk mijn email even na, zo zit ik wel in elkaar, bijna altijd mijn werk meenemend, wat natuurlijk niet altijd in dank wordt afgenomen ( en wellicht terecht). Ontbijtje en materiaal controle zijn inmiddels ingepeperd natuurlijk. Ik kijk nog een even naar de prachtige omgeving die ik vanuit het hotel kan overzien. Weer een mooie dag, gaat het door mijn hoofd.  Even terug op de kamer, ligt mijn kamerkameraad op bed, slecht gevoel na het eten heeft hij. Dat maakt me een beetje angstvallig, hij is tenslotte die mij mee gevraagd heeft en die echt elke dag de spirit er super in weet te houden! Gelukkig hersteld hij snel en gaat het goed komen zegt hij. Dus aankleden en gas erop is vervolgens mijn motto voor vandaag. Ik voel me goed dus het zou weer moeten lukken vandaag. Sommige smeren zich in voor het zonnetje en DSCN1921ook een paar bielzen worden voorzien van een laagje zonnebrand. Heerlijk dan die 2,5 km afdalen, en onder aangekomen, volgen we de maas nog heel even om vervolgens af te slaan, weg van het water. Boven mijn bril kijkend zie ik boven op de steile rotswand een muur staan, doet me denken aan een kasteelmuur. Rechtsaf zegt de navigatie, en we vervolgen een drukke straat tussen een hoop auto’s door. Dan wordt het steiler en voel ik al aankomen dat die verdomde muur daarboven bij de route hoort. Ik besluit dat ik bij Ed blijf, en probeer hem moed in te spreken. Ik links-rechts en hij heeft het over links-links! Dat is niet goed denk ik dan. Ik probeer dat zelf ook even, links-links, mijn God, dat is lastig. Boven Staat een tankstation zeg ik nog tegen hem, dat is de top. We redden dat en dat doet me weer goed, samen boven komen, we laten niemand kapot gaan hier en we laten ook niemand achter! Zo doen we dat, samen uit , samen thuis……aanstaande zaterdag! We vervolgen de weg door wederom een heuvelachtig landschap, ik hoor onze buffel (zo wordt hier Patrick genoemd) nog zeggen, mooi uitzicht hier, klopt zeg ik dan, en dat neemt niemand ons meer af. We tikken gemiddelde snelheden aan van meer dan 35km per uur, ik weet niet waar ik dit alles vanaf haal, het zit hem niet in die top voorbereiding van mij, dat weet ik wel. Zou ik dan toch nog gelijk krijgen dat ik dit op karakter moet doen? Ruud heeft mijn voorbereiding wel eens vervloekt heeft hij me nog gezegd. Opeens vang ik op dat Kriel ( Pascal ), gebogen langs de weg staat, helemaal verzuurde benen en hij moet overgeven! Iets verkeerd gegeten denk ik. Knap dat hij de draad weer weet op te pakken na een oppepper. Ik voel me nog steeds helemaal prima en kom redelijk goed de langtrekkende hellingen op. Ik hoor DSCN1970vaak zeggen, links-rechts, door mijn ploegmaten, want dat zijn het, echte ploegmaten! Koeien in de wei kijken ons aan alsof ze willen zeggen, jullie sporen niet helemaal, neem de volgende keer een auto om naar boven te komen. We hebben echt plezier vandaag en het gaat voortreffelijk! Dan gaan we een bocht door en zie ik een helling alsof er een brug opengaat! Dat gaat zwaar, echt zwaar worden gaat het door mijn kop. 13% wordt er geroepen. Ik pak dat niet echt op want ik moet alle kracht bijzetten om boven te komen! Net voor de top fietst Ed langs me en even moet ik weer denken aan links-links, hoe doet hij dat toch?! Boven aangekomen geven we elkaar een “boks”, dat gaat echt door het lichaam, gevoel van overwinning. Dat kun je niet op papier zetten, dat moet je ervaren…..ik mag het meemaken hier met deze mannen!  We vervolgen de trip en opeens zie ik in de verte aan de linker kant een auto staan. Een man en vrouw komen de weg op gelopen. Onverwacht bezoek, Wim en Annie, familie van Ruud en het zijn mijn oude buren! Dat komt echt als een verassing. Geweldig om die weer eens te zien en te weten dat zij er staan om ons aan te moedigen. Jullie hebben nog 8 km te gaan zegt Wim, tot in Hamoir bergafwaarts IMG_3019en een prima wegkwaliteit! Dat eerste kan ik zien, en dat laatste neem ik even voorzichtig voor lief, prima wegkwaliteit… nou dan voorop naar beneden en echt tot mijn verbazing is de wegkwaliteit super! Ik zie snelheden op mijn teller van 45km/h en blijf maar als een gek doortrappen. Ik hoor de buffel nog zeggen, “gaat het nog”? Ja, roep ik met een hoop water uit mijn mond lopend en ik vraag alles van mijn benen. Dan toch meer even wisselen want dat gaat deze jonge niet trekken tot beneden denk ik dan. Zo razen we Hamoir in……alsof ons iemand achterna zit.
De rit was niet de langste, maar wel een met een paar aardige kuitenbijters en emoties erin. Top mannen, echt top dat we weer een mooie prestatie hebben neergezet vandaag!

In Hamoir krijgen we bezoek van Huub Vossen en Dennis Kierkels. Ik moet nog even een oproep doen…………Er kan nog geboden worden op mijn beenharen. € 250 moet dat opbrengen vinden we. Dit is het totaalbedrag en kan dus met meerdere sponsoren bij elkaar gebracht worden. Die wil kan een bedrag doneren op rekening nr: NL 44 RABO0134932277 t.n.v. wielervereniging larochelle,                    ovv  ”kaal bein”.
Het scheren wordt dan gedaan in Maastricht, voor de laatste rit van Maastricht naar Roggel, daar waar we echt naar uitkijken om zaterdag aan te komen.

Dagverslag Jos Briels: Woensdag 16 april 2014

Obesitas Cycling Tour Columnist Jos BrielsThis morning I woke up with a little pain in my neck and shoulders. But knowing that the sun is already shining bright in the sky, this pain will be over soon. The hotel / castle give me a feeling like being a man like Sir Lancelot, wonderful! The stairs in this hotel are new, but build in the old style, just like the rest which is getting renovated. This is one of the things I like to look at and try to feel it, old buildings like this and the love and passion which people have to get it renovated in the original style. Back to reality, we have to cycle and fight against the elements of height! We start with a wonderful breakfast in a dining room which surprises me greatly, again I feel spoiled a bit. We enjoy our breakfast and prepare ourselves and our bikes. With a great feeling I start my course of day 5….

Wat een morgen om wakker te worden. Ik voel me net ridder Lancelot in dit kasteeltje, geweldig! Ik voel pijn in mijn nek en schouders, maar het zien van de zon aan de hemel doet me die pijn een beetje vergeten, evenals de spuitbus waarmee Ruud mijn rug inspuit. Het hotel / kasteel, is echt schitterend voor zover het al DSCN1774gerestaureerd is. Echt in de oude stijl, ik ga even op de grond liggen om een foto te maken van de trappen die in de oude stijl zijn gemaakt.  Echt, daar kan ik helemaal in opgaan in het kijken naar zoiets, voelen hoe mensen dit restaureren met liefde en passie. Ik ga nog even terug naar de kamer om wat water door mijn gezicht te gooien, kijk in de spiegel en merk op dat òf dit een fop-spiegel is, òf dat mijn wallen echt kleiner aan het worden zijn……zou je van fietsen dan echt een strak gezicht kunnen krijgen? Ik loop naar buiten naar de camper waar Jan al koffie heeft gezet, heerlijk om zo even te starten en wat lachen met de ploeggenoten. We gaan naar het ontbijt………daar vallen mijn ogen bijna letterlijk uit mijn kop. De ruimte waar we ontbijten, zuigt me helemaal op. Mooi, echt mooi hoe het erbij ligt, om nog maar te zwijgen over het top ontbijt wat hier klaar staat. Hier zit liefde en passie in, dat voel ik gewoon en dat zijn kleine dingen die met mij wat doen.
Obesitas Cycling Tour Jos BrielsDan trek ik mijn tenue aan om de tocht te vervolgen richting thuis, daar waar ik zaterdag zo graag wil aankomen met mijn kameraden, en hoop terug te kunnen kijken op wat moois! Hey, wakker worden gaat het door mijn kop, we moeten nog een paar dagen! Bidons vullen en materiaal check zijn al geregeld, top verzorging hebben we. We stappen op en vervolgen onze tocht richting Dinand. Even dalen we een beetje om vervolgens toch maar weer te starten met een helling. Ik ben dat nu wel gewend dus het doet me niet zo heel veel deze eerste klim. Ik kom boven met een heerlijk gevoel, want die ging echt gemakkelijk, ik voel me helemaal top! Voor mijn gevoel groei ik in de tocht met de dag. We vervolgen de tocht over slechte wegen. Mens en machine worden hier op de proef gesteld. Bij een pad waar we in slaan (weg kan ik dat echt niet noemen), gaat er van alles door mijn gedachten, alles trilt en rammelt en ik moet op de pedalen staan om een beetje balans te houden. Aan het einde van het pad hebben we even pech, twee lekke Obesitas Cycling Tour pech onderwegbanden! We grappen wat en vervangen de binnenbanden. Gas erop en door, over wegen die allerminst goed te noemen zijn. Het doet me allemaal niet zoveel die slechte wegkwaliteit. Mijn gevoel voor vandaag is goed en ik fiets heuvels op die ik een half jaar geleden vervloekt had met een fiets. Echt top, maar ik realiseer me dat ik nog een hele tour moet tot thuis. Onze tocht leidt ons over wegen met een mooi uitzicht over de dalen in de omliggende streek. Tijdens de tocht betrap ik mezelf op waterende ogen die af en toe tot een druppel leiden die onder mijn bril wegglipt. Dit hele gedoe doet wat met me, en degene die mij goed genoeg kent, weet dat ik emoties niet altijd wil tonen en mijn hoofd dan wel eens weg buig. Een bril is dan best gemakkelijk.
Obesitas Cycling TourIk zie dat Ed het moeilijk heeft, opbeurende teksten blijken hem telkens weer moed en kracht te geven. Ik heb daar enorm respect voor want ik zie hem af en toe letterlijk kapot gaan en telkens weer bijkomen, respect verdiend hij! Ik heb al in mijn kop zitten dat ik hem wil omhelzen straks, voor zijn prestatie! Dan naderen we de Maas die hier door geweldige rotspartijen kronkelt, het is echt zalig om hier langs af te fietsen. Ik zie snelheden op mijn teller van boven de 30km/h, weer sta ik van mezelf te kijken. Ik luister naar het gezoem van de banden over het asfalt, een fantastisch en heerlijk gevoel gaat door mijn lichaam. Weer moet ik me inhouden dat ik niet in tranen uitbarst van blijdschap, echt hier krijg ik brokken van in mijn keel waar een normaal mens in zou stikken. Nog een stukje langs de Maas en dan oversteken om vervolgens nog een 3 km terug te fietsen aan de overkant, om bij ons hotel te komen. Mooi en imposant die steile rotswanden. Er wordt weer wat gegrapt dat het hotel boven ligt en dat we morgen dus met een afdaling mogen beginnen. Haha, gaat het door mijn gedachten.  Weer weet ik mijn kop erbij te houden en laat ik me niet beïnvloeden hierdoor. Brug over en terug, hoppa gas erop denk ik. Onze laatste 2,5 km verraste mij enigszins….klimmen wordt het! Geen grapje dus, dat het Obesitas Cycling Tour ploeghotel boven ligt, en ook echt boven. Ed heeft het zwaar en ik zie dat Ruud zich over hem ontfermt, dat is kameraadschap, iemand die zegt, ga maar, ik neem Ed mee! In mijn rechter ooghoek zie ik de hoogte die ik overwin en die steeds groter wordt, een beetje slopend maar ik houd alles onder controle, eigen tempo, ademhaling en wilskracht zijn mijn ingrediënten om bocht na bocht de helling te overwinnen. Trots op mezelf bal ik mijn vuist, in de pocket! Even later komen Ed en Ruud aan. Ik houd me aan hetgeen wat ik vanmorgen heb beloofd aan mezelf, ik omhels Ed en doe geen moeite om een traan tegen te houden. Zo doen grote jongens dat, dat moet en dat mag!!
Chapeau kameraden!

Dagverslag Jos Briels:
Dinsdag 15 april 2014 ‘Day 4 is the sky the limit?’

IMG_2731We decided that we have to write a small part in English because people in Denver Colorado are following us on our website.  Yesterday we started in a fairytale as you all know. The castle and the whole area gave us an impression if we arrived hundreds of years ago. Impressive! We arrived in Laon in the afternoon. The hotel was quite different we recognized……. Small rooms and not that clean. But hey, we are just here to sleep! Never complain when you can get something cheap. Starting breakfast as usual at 8am. Nice breakfast for such low budget price! We started this morning with low temperatures. Car windows were frozen, but the sunshine made the ice vanish rather quickly. After our daily material check-up, we started cycling. Although I thought that we left the fairytale, our route took us to the Cathedral on top of the hill…….yes, we started again with a heavy climb,  10,5% gradient is not so relaxed to start your day!! But again I managed to get on top. The impressive town wall is attacked by ravages of time, just like my body is attacked by this trial from Paris to Roggel.
Back to Dutch
Even de vertaling erbij…. Gistermorgen de sprookjesachtige omgeving verlaten met een geweldig gevoel in mijn binnenste. Afgelopen nacht geslapen in een hotel, low-budget maar dat kan de pret niet drukken. Ook al was het niet echt schoon, maar hey, voor zo’n lage prijs mag je ook niet alles verwachten. 8.00 uur ontbijtje gegeten, overigens een geweldig ontbijtje voor een leuk prijsje. DSCN1623Daarna de materiaal check. Hmm toch maar eens proberen om het zadel iets hoger te zetten. Het is koud en ik besluit samen met Ruud dat de beenstukken best aan te hebben zijn volgens ons. Het heeft gevroren! IJs staat op de auto’s maar ook de ochtendzon is net als ons weer van de partij en doet het ijs smelten als of het niks is. Ik heb het sprookje nog in mijn kop zitten, en heb dat hier gemist, totdat we aan de start beginnen. Ik heb van alles opgevangen over de rit van vandaag, maar laat het echt gewoon op me afkomen. Wegfietsend wordt er nog gegrapt dat we boven naar de berg moeten fietsen, naar de immense kathedraal die daar staat. Maar weg is de grap…..bloedserieus moet ik opnieuw alles uit mijn benen trekken om naar boven te komen, zo’n start is niet echt geweldig moet ik zeggen, maar ik red het tot boven. Wederom waan ik me in een sprookje. DSCN1644Ik zie een immense stadsmuur die ten pooi gevallen is aan de tand des tijd, net zo als mijn hele lichaam ten prooi valt aan de beproeving tijdens deze tocht. We fietsen even binnen de stadmuren en wederom waan ik me in een tijd die ver terug gaat. Echt, er gaan beelden door mijn hoofd over hoe het hier vroeger moest zijn geweest. Als we de poort van de stadsmuur verlaten zie ik weer de oneindige verre geweldig omgeving , dit is echt waanzinnig!! Als ik dat hoogte verschil zie, sta ik echt van mezelf te kijken! Top voorbereiding moet ik gedaan hebben denk ik. IMG_2736We vervolgen de weg even klunend naar beneden omdat we geen andere keuze hebben volgens onze navigatie. We vervolgen onze weg, even is het vlak en dan gaat mijn droom van de vlakke koninginnenrit helemaal op in rook…. De hele route zit vol met dalen, en ja, vóór die dalen, zitten weer die heuvels die echt alles van me vragen. Voor mij fietst er een die kuiten heeft als een paar bielzen, man daar zou je zo jaloers op worden! Tussendoor hebben we even een korte stop om bidons te vullen ( want drinken moet je doen, dat is echt een must!), en we eten even een broodje of wat pudding. Ik hoor wat wrevel over navigaties, navigeren, chauffeurs, kapot gaan van de pijn en frustraties. Ik hoor het gewoon aan vind het goed dat zo’n frustraties even geuit worden, dat mag en moet kunnen. Ook dat hoort bij kameraden, die moeten dat kunnen hebben onderling en dat legt zich binnen no time weer neer, echt dat zijn kameraden! We vervolgen onze weg door het vlakke!!! heuvelachtige landschap dat ons beloofd was, verdomme laat ik mijn kop er in godsnaam bijhouden want over kapot gaan wil ik het niet hebben, laat staan dat ik dat nu mee wil  maken!
IMG_2790Eindelijk, daar staat het bordje Chimay! Euforische gevoelens gaan weer door mijn aderen. Heerlijk gevoel zo, nog een 5 kilometer te gaan, weliswaar nog even 12% omhoog , maar dat doet me dan niks meer. Alle zeilen zet ik bij om boven te komen, want ik weet dat het dan nog maar een stukje is, en na die laatste klim zal er wel een afdaling komen. Verdiend en redelijk gesloopt komen we aan bij het hotel……sodeju het is een klein oud kasteeltje dat verbouwd is tot hotel, verdiend? Weet het niet, ik weet wel dat we het daar niet voor doen, maar voor wel voor het goede doel. Als ik van mijn fiets af stap, loop ik ze allemaal even af om een high 5 te geven, echt dan kan je klein worden als jongens die normaal allemaal van staal lijken te zijn……….
The sky is the limit? Wie zal het zeggen al zo voelt het wel een beetje zo, na zo’n dag.
Top gereden vandaag, echt TOP!!!

Dagverslag Jos Briels: maandag 14 april 2014

Obesitas Cycling Tour kasteelOver sprookjes gesproken……. Zo’n kasteel vanuit je raam te zien in een stralend ochtendzonnetje!!! Je waant je echt een paar honderd jaar terug in de tijd. Niet alleen het Kasteel maar alles in deze omgeving geeft je het gevoel dat sprookjes bestaan. Doornroosje zou er jaloers op worden. Zeker wanneer ze wist dat er 6 dwergen op een wielrenfiets zijn!
Maar zonder gekheid, thuis weten we maar half hoe goed onze wegen en huizen er bij liggen….
Op tijd naar bed gaan, geeft in de ochtend een top gevoel om te starten aan een ontbijtje. Zou ik eigenlijk vaker moeten doen. Na het ontbijt worden de koffers weer ingepakt en de fietsen ondergaan de dagelijkse check-up om zo goed mogelijk van start te gaan. Obesitas Cycling Tour fietsen checkWat een genot om types als Hub en Jan bij je te hebben.
We starten vanaf het kasteel van Pierrefonds. Als ridders te paard, op onze stalen rossen! Man dat geeft je toch een prachtgevoel om door dezelfde poort naar buiten te komen, waar vroeger de ridders te paard doorheen galoppeerden.
Obesitas Cycling Tour berg opEn dan zijn we los! Gas erop! Oei….om het dorp te verlaten moeten we eerst een berg op!!! Da’s een mindere start maar we komen met z’n allen boven. Even opzij kijkend zien we de hoogte die we inmiddels geklommen hebben. Ik denk dat de Kerktoren van Roggel er vier keer in past. Een prachtig uitzicht dat niemand ons meer afneemt. Dat zijn momenten die in een geheugen staan met gevoelens erbij die je met een foto of op papier niet vast kunt leggen. WAANZINNIG!
Dan denderend van de berg weer naar beneden. Ruim 65 km per uur. Ik neem wat gas terug, de wegkwaliteit dreunt door tot in de polsen, en onder aan de afdaling fietsen we weer door een pittoreske omgeving. Een kronkelige weg door een heuvelachtig landschap met kilometers lange akkers van groene en gele kleuren. Het sprookje houdt aan!
We vervolgen onze weg met een driftig tempo tot de volgende klim. Je kunt ver vooruit kijken door de mooie omgeving en zo zie je heuvels die niet echt hoog lijken te zijn. Schijn bedriegt echter, er volgen heuvels waar ik U tegen zeg.
Over kapot gaan gesproken, dit vreet aan mijn benen. Ik kijk met een blik naar het asfalt alsof ik er het liefst onderdoor zou willen kruipen! Man dit is echt afzien maar opgeven staat nu nog even niet in het woordenboek. Bijgeven doen we pas als de benen mijn tekst “link-rechts” niet meer kunnen verstaan of niet meer weten wat dat betekent. Ik heb tijdens de voorbereiding met het spinnen bij Mico ook wel eens horen zeggen “duw-trek”. Ik begrijp nog niet echt hoe dat moet, maar ik probeer dat wel als “links-rechts” niet meer werkt .
Obesitas Cycling Tour de ploeg aan het werkUiteindelijk zien we het bordje LAON langs de weg staan en ook het bordje” Hotel Ibis”. Euforische gevoelens gaan door de aderen, totdat je ziet dat de weg iets, iets meer, en nog veel meer omhoog gaat. Eigenlijk kan ik Obesitas Cycling Tour, Jos Brielsniet meer, maar het is de laatste klim van vandaag. De adrenaline die dan door je lichaam giert, duwt je werkelijk naar boven de berg op. Een heerlijk gevoel!
Weer een dag gered. Weliswaar met afzien op de vele heuvels. Het voldane gevoel doet het afzien vervagen. Net als het teamgevoel. Dit is gaaf!
Morgen de volgende rit. De Koninginnerit. De langste rit. De rit met de meeste heuvels is ons verteld.
Ik laat me maar niet meer leiden door gedachten over de ritten die nog volgen. Ik laat het op me afkomen en zal én wil het ervaren. Ik heb A gezegd om mee te doen. Dus B zeg ik ook. Ik zal alles geven om zaterdag op het plein met 6 kameraden veilig en gezond aan te komen…… En ze leefde nog lang en gelukkig…

Dagverslag Jos Briels: zondag 13 april 2014

Obesitas Cycling Tour ontbijtOp tijd naar bed gegaan…..23:45….en dan ben je natuurlijk om een uur of half 6 wakker! Tijd om even terug te blikken op de eerste dag. Alles van de eerste dag was goed verlopen zoals we ook gehoopt hadden natuurlijk! Uiteindelijk om kwart over 7 uit de veren en richting ontbijtje. Een goede start is natuurlijk belangrijk zoals onze ambassadeur “de Curve” Roy Curvers ons heeft uitgelegd in zijn toespraak.
Obesitas Cycling Tour Jan en HuubJan waakt over de camper alsof hij het Fort van Koning Louis XV moet bewaken.
Half tien pakken we de koffers in en gaan het materiaal en ons zelf weer prepareren voor de eerste etappe van Le Mesnil Amelot naar Pierrefonds. Het zal wel een redelijk vlakke rit zijn hadden we in onze gedachten en dat zou natuurlijk een prima aanloop zijn naar wat nog gaat komen. Het weer is wederom prachtig al is er nog geen echt zonnetje wat tussen de wolken door komt. Temperatuur is goed en vooral de stemming is goed! Terwijl filmcamera en fotograaf hun posities innemen vullen wij nog even de bidons met water en wat poeders om tijdens de inspanningen onze krachten op pijl te kunnen houden. Het is drank van BORN, die oom hofleverancier is van de GIANT SHIMANO ploeg ( wie kent ze niet!?) met onze eigen Roggelse profrenner Roy Curvers
Obesitas Cycling TourTerug naar de etappe….gaat goed, heerlijk tempo en dan komen de eerste heuveltjes. Die gaan goed zonder problemen. Lekker doortrappen vandaag…totdat daar een eerste serieuze klim komt voor iemand die weinig voorbereiding heeft in de bergen….afzien maar niet bijgeven, karakter, pijn, lang, hoe lang nog loopt deze klim nog door? Alles gaat door je gedachten maar opgeven hoort er nu even niet bij. 100 redenen zijn te bedenken waarvoor je het doet, een goed doel! Tempo terug wordt doorgegeven, en dan zie en voel je wat kameraadschap is, samen zijn we er aan begonnen en samen moeten we er staan…..komende zaterdag op het gezond pleinfestijn!
Dan verlossing, bergafwaards na de klim. Slechte wegen onder de wielen, alles trilt en rammelt, fiets, lichaam echt alles. Zo ontstaat er in 1 keer respect voor een wielrenner tijdens Parijs / Roubaix .
Uiteindelijk zien we het bordje Pierrefonds 8 km staan, we zijn er bijna we komen door een bocht en ja hoor daar is die weer nog 1 klim te gaan. Slecht asfalt veel gaten in de weg en delen met kasseien. We voelen ons even in Parijs – Roubaix . Daarna komen we aan in het dorpje Pierrefonds, de eindbestemming van vandaag. Ook hier zien we weer een prachtig Frans dorpje dat overschaduwd wordt door een machtig kasteel. We checken in bij het hotel en maken zoals gewoonlijk onze middagwandeling. Tijdens de wandeling komen we terecht op de plaatselijke streekmarkt! Terassen, marktkramen en zker het kasteel zijn zeker de moeite waard om te zien.
Tegen zeven uur gaan we genieten van de Franse keuken. Een chauffeur die enigszins Frans kent help ons met handen en voeten om wat gezonde en lekkere dingen op de kaart uit te zoeken. Gered door Ed! Wederom een geslaagde dag die we afsluiten door weer op tijd naar bed te gaan, om onze tocht morgen weer voort te zetten.

Dagverslag Jos Briels: zaterdag 12 april 2014

Jos Briels Obesitas Cycling TourWeer eens veel te laat naar huis gegaan…3.00 uur. Anderhalf uur later weer opgestaan om te vertrekken naar Parijs! Ik heb er zin in!
Onderweg af en toe even de ogen dicht kunnen doen om een beetje bij te komen. Gelukkige hebben we een top chauffeur, Wim. Hij weet de weg in Frankrijk alsof hij door Roggel rijdt! In Parijs komen we aan op de camping waar Jan en Hub ons al staan op te wachten met koffie en broodjes. Super geregeld! Daarna naar de Eifeltoren gereden om de officiële start te beleven. Veel kun je daar niet fietsen, want het is te druk met auto’s en bussen die links en rechts om je heen rijden. We fietsen toch een aantal rondjes om dit unieke moment van onze tocht vast te leggen.

Jos Briels Obesitas Cycling TourHet voelt enorm geweldig om bij die stalen kolos te staan met zijn allen en weten dat het echt gaat beginnen. Een uitdaging! Wie mij een half jaar geleden dit verteld had, had ik voor gek verklaard. En toch gebeurt het, een WAANZINNIG GEVOEL!! Na een fotosessie gaan we met de tourbus richting Disneyland om daar ook nog leuke foto’s te maken. Even stoer poseren. Dat lukt ons wel. We moeten door richting het hotel waar we de eerste overnachting hebben. De tassen worden snel in de kamer gedropt en eindelijk kunnen we echt gaan fietsen. De proloog! We hebben een ronde van ongeveer 25km gefietst. Toch weer even wennen want er zitten “leuke” heuveltjes in. Prachtig landschap in een pittoreske omgeving en wat hebben we een super weer, ongeveer een 20 graden en een stralend zonnetje. De proloog zit erop.

Jos Briels Obesitas Cycling TourInmiddels verschijnen er foto’s op de website. Op Facebook stromen leuke reacties binnen. Onvoorstelbaar hoe we op de voet gevolgd worden door het thuisfront. Dat geeft echt een heerlijk gevoel. Kippenvel!

In de avond hebben we lekker gewandeld en kasteeltjes bezocht. Uiteraard ook voor de camera gestaan. Zo moet Mart Smeets zich dus voelen.

Gaaf dat je op deze manier iets voor een goed doel kunt betekenen. Wat is het fantastisch. Zeker als je weet dat deze toch maar een klein onderdeel is van datgene dat we samen in beweging hebben gebracht.

Foto’s fietstocht

Beelden zeggen vaak meer dan woorden! Bekijk daarom de Obesitas Cycling Tour via ons foto-album. Klik hier.

Column Jos Briels

Column Jos

Een van de andere successen binnen het succes van de Obesitas Cycling Tour waren de columns die Jos Briels schreef tijdens de tocht van Parijs naar Roggel. Lees ze allemaal >> hier <<.

Lid worden?

Obesitas Cycling Tour is een van de vele initiatieven van Wielervereniging La Rochelle. Na de finish gaan we elke zondagochtend wielrennen of mountainbiken. Ook zullen we af en toe een bezoekje brengen aan het mooie Zuid Limburg. Interesse? Wordt lid! Schrijf je in op de ledenpagina.

Gezond Pleinfestijn!

Poster Gezond Pleinfestijn digitaal

Sponsoren in beeld!

Bezoek de ‘sponsoren-pagina’ van Obesitas Cycling Tour 2014. Mede namens hun wordt dit spektakel mogelijk gemaakt.

A3-poster-Zet-Roggel-in-beweging

Steun ons!

Draagt u het initiatief 'Obesitas Cycling Tour 2014' een warm hart toe en wilt u ons steunen of sponsoren, neem dan contact op middels ons contactformulier.

Alvast hartelijk dank!